بسم الله الرحمن الرحیم
زندگینامه برادر شهید هوشنگ هوشمندی . شهید هوشنگ هوشمندی متولد سال ۱۳۴۶ در ماهور ؟؟؟ روستای شاه نورالدین شیربیم متولد شد. در حاشیه ی اردکان فارس در کنار خانواده زندگی می کرد . مقطع ابتدایی را در همان روستا گذرانید و زمانی که وارد مقطع راهنمایی شد به شهر قائمیه عزیمت نمود و در مدرسه شهید بهشتی مشغول به تحصیل شد . زمانی که دوره راهنمایی را تمام کرد حول و حوش جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شود . او وارد دبیرستان پسرانه ی شهید مفتح شد و همان طوری که گفته شد جنگ عراق علیه ایران آغاز شده بود و آن شهید بزرگوار همیشه دوست داشت به جبهه ی نبرد اعزام شود و با دشمنان به مبارزه بپردازد و از ناموس و قداست ایران عزیز حمایت نماید . آن شهید بزرگوار با توجه به سن و سال کمی که در آن سال ها داشت و این که نمی توانست به جبهه برود در پایگاه مقاومت بسیج شهر قائمیه مشغول فعالیت شد تا اینکه در سال ۱۳۶۴ به استخدام ارتش جمهوری اسلامی در آمد و به مدت یک سال دوره ی مقدماتی را طی کرد و بعد از تقسیمات او در تیپ زرهی ۳۷ شیراز به انجام وظیفه مشغول شد . از طریق کار گزینی همان تیپ بود که به منطقه ی گیلان غرب اعزام گردید و به آرزویش رسید او تا سال ۱۳۶۸ در تمام مناطق غرب کشور مشغول مبارزه با دشمن بعثی بود . شهید هوشنگ هوشمندی در زمان خدمت از نظر صداقت و معرفت و ایمان به خدا حرف اول را می زد و همیشه مورد تقدیر فرماندهان وقت تیپ ۳۷ زرهی قرار می گرفت . آن شهید بزرگوار در سال ۱۳۶۶ با دختر یکی از اقوام خود ازدواج نمود که ثمره ی این ازدواج سه فرزند بود که شامل دو پسر و یک دختر به نام های محمد باقر ، نوید و عاطفه هوشمندی می باشد . شهید هوشنگ هوشمندی همیشه به همسر خود توصیه می نمود که فرزندانش دنباله رو راه او بودند و به کشور خود خدمت کنند . او همچنین این نکته را یادآوری می کرد که همسر و دخترش حضرت فاطمه زهرا را الگوی خود قرار دهند و همیشه حجاب خود را مایه ی سرافرازی خانواده و مملکت بدانند . آن شهید بزرگوار فردی خستگی ناپذیر و مؤمن و وطن پرست بود که حتی در دوران مرخصی و استراحت خویش در فکر هم رزمان و همکاران خویش بود و اگر به خاطر دیدار همسر و فرزندان نبود لحظه ای منطقه ی جنگ را ترک نمی کرد . بالاخره شهید هوشنگ هوشمندی در سال ۱۳۶۶ در منطقه ی سومار عملیات مرصاد زمانی که آن منطقه زیر بمباران شیمیایی قرار داشت به صورت شدیدی شیمیایی شد . او با توجه به حسن انسان دوستی و صداقتی که در رفتار خود داشت تمام تلاش خود را کرد و هنگامی هم که زخمی شده بود به صورت سرپایی در بیمارستان صحرایی مورد معاینات پزشکی قرار گرفت و دوباره به پیش همرزمان خود برای انجام وظیفه برگشت تا اینکه بر اثر عارضه ی شیمیایی و بعد از چند سال دست و پنجه نرم کردن با بیماری خود در سال ۱۳۷۹ در تاریخ ۶/۱۱/۷۹ به درجه ی رفیع شهادت نائل شد . روحش شاد و راهش پر رهرو باد .