بسم الله الرحمن الرحیم
خدایا، تو خود بگو که بنویسم، چراکه هیچ نمى‌دانم و هیچ آگاهى ندارم.
حمد و سپاس مخصوص ذات اقدس احدیت مى‌باشد که به بندگان روسیاه و طغیانگرش نعمات بیشمارى ارزانى داشته، نعمت انقلاب، امام و جنگ و جبهه و تا راه هدایتى باشد از براى آنان که برگردند به آغوش دوست. با سلام و درود خالصانه به آخرین پیامبر و فرستاده خدا حضرت محمد(ص) و جانشین برحقش امام على(ع) و با سلام و درود به نایب برحق مهدى فرزند زهراء(س) امام خمینى و یاران باوفایش و با سلام و درود بر تمامى شهداى تاریخ بخصوص سیدالشهداء امام حسین(ع) و بر فرزند مظلوم از شهید بهشتى عزیز و با سلام و درود به پدر و مادر و خانواده ارجمندم. امیدوارم که سلام گرم مرا بپذیرید.
این وصیت‌نامه را زمانى شروع به نوشتن کرده‌ام که چند روزى شاید کمتر به عملیات نمانده باشد. صبح جمعه با آن عظمتش، صبح جمعه‌اى که بسیار از دستم رفته و قدر ندانسته‌ام. وصیت با خانواده‌ام: اى خانواده عزیز، امیدوارم که مرا حلال کنید و از اینکه در عمر کوتاه خود نتوانستم حق پدرى و مادرى شما را اداء کنم، مرا ببخشید و از شماها خواهش مى‌کنم محض به رضاى خدا مرا ببخشید و مرا حلال کنید. زیرا که شما در حق من رنجها و مشقتهاى زیادى کشیده‌اید ولى من نتوانستم در حق شما خدمت کنم و زحمتهاى بیکرانتان را جبران نمایم و خدا مى‌داند که همیشه شما را به زحمت و ناراحت کرده‌ام و مى‌دانم که غم از دست رفتن پسرتان برایتان سنگین است ولى خواهش میکنم که صبر را پیشه کنید و استقامت داشته باشد و امام را تنها نگذارید و از درگاه خداوند باید تشکر کنید که این نعمت بزرگ را بر شما ارزانى داشته است. چون مکتب ما مکتب
«إنا لله و إنا إلیه راجعون» است و ما از شماها افراد خانواده حلالیت مى‌طلبم و شماها را به امام حسین(ع) قسم مى‌دهم که مرا حلال کنید و مرا ببخشید و پیام و وصیتم به کسانى که مرا مى‌شناسند از قوم و خویش گرفته تا دوستان این است، هر بدى از اینجانب دیده‌اند مرا به بزرگوارى خودشان ببخشند و همه آنها مرا حلال کنند و مرا ببخشند چون انسان خطاکار است و اشتباه مى‌کند و امیدوارم که خدا همه ما را ببخشد و همه ما را حلال کند. انشاءالله هرچه زودتر همه بندگان خدا به راه راست هدایت شوند و ایمانشان هم به یارى خدایتعالى قویتر شود. دومین پیامم این است که خواهران از جمله خواهران خودم حجاب و پوشش اسلامى خودشان را کاملا رعایت نمایند و بدانند که سیاهى چادرشان از سرخى خون شهداء کوبنده‌تر است و از آشنایان تقاضا دارم که هرکس که حجابش را رعایت نکرده و نمى‌کند بالاى سر قبرم نیایند. و باز هم تأکید مى‌کنم اى پدر و مادر و خانواده عزیزم، محض به رضاى خدا مرا ببخشید و مرا حلال کنید. انشاءالله خداوند به همه شماها صبر عنایت بفرماید و ماها را ببخشد. التماس دعا. ضمنا اگر توانستید هروقت بالاى سر قبرم مى‌آیید قرآن بخوانید.
محمد احمدزاده – ۸/۱۲/۶۵

بسم الله الرحمن الرحیم
زندگینامه شهید محمد احمدزاده . در تاریخ ۲۲/۵/۱۳۴۶ در شهرستان کازرون در یک خانواده مذهبی و متعهد چشم به جهان گشود . تحت سرپرستی پدر و مادری مؤمن و دلسوز پرورش یافت . در مکتب پدرش چگونه زیستن اسلامی را آموخت و با قرآن ، نماز و روزه از همان اوان کودکی مأنوس شد . در سن شش سالگی پا به عرصه علم و دانش گذاشت دوره ابتدایی را در مدرسه ابن سینا گذراند . دوره راهنمایی را در مدرسه قدس طی کرد و دوره متوسطه در هنرستان شریعتی در رشته ساختمان شروع کرد ایشان تا اول متوسطه درس خواند و ترک تحصیل نمود و راهی جبهه ها می شود به همین خاطر در بسیج ثبت نام می کند البته ایشان در پایگاه مقاومت مسجد جامع شهداء عضو بودند . شب ها با دیگر دوستان به پاسداری مشغول بودند و در شهر گشت شبانه داشتند شهید علاوه بر تحصیلات و فعالیت در بسیج در شغل نجاری هم مشغول به کار بود و در تأمین خرج و مخارج خانواده کمک حال پدرش بودند . با شروع جنگ تحمیلی تصمیم به جبهه رفتن می گیرد دو دفعه بدون اطلاع خانواده عازم جبهه می شود و ۴ الی ۵ ماه آموزش نظامی گذراند و برگشت به خانه بعد از چند صباحی مجدداً عازم جبهه ها گردید در تاریخ ۴/۱۲/۱۳۶۵ که آخرهای عملیات کربلای ۵ بود رفت و ۱۳/۵/۱۳۶۵ بر اثر ترکش خمپاره به شهادت رسید و ایشان و خبر شهادتش ۹ روز شد . روحش شاد و یادش گرامی باد . والسلام .