امام موسی کاظم پیشوای پرهیزگاری

شناسه مطلب : 4817

بیست و پنجم رجب سالروز شهادت باب الحوائج، امام موسی کاظم(ع) است؛ امام همامی که تمام همت خویش را برای حفظ و گسترش اسلام حقیقی به کار بست و با تقویت مکتب جعفری، راه سعادت و بهروزی را به پیروان و مریدانش آموخت و با روشنگری هایش لرزه بر کاخ طاغوتیان زمان انداخت.

 

 


شهدای کازرون، امام موسی کاظم(ع) هفتمین امام شیعیان در 20 سالگی به امامت رسید و به مدت 35 سال رهبری و امامت شیعیان را بر عهده گرفت. علما و اندیشمندان لقب هایی چون عبد الصالح، صابر، امین و کاظم را به دلیل دارا بودن فضایلی چون زهد، عبادت بسیار، فرو خوردن خشم و صبر در برابر سختی ها؛ برازنده ی هفتمین امام شعیان دانسته اند و از کنیه های امام موسی کاظم(ع) می توان به ابوعلی، ابوالحسن، ابوابراهیم، ابواسماعیل و باب الحوائج اشاره کرد.

امام همامی که فقهای بنام آن دوره در هنگامه ی کودکی نیز از ایشان کسب علم می کردند. شیخ مفید درباره ی ویژگی های برجسته ی، شخصیت هفتمین ستاره ی تابناک آسمان امامت و ولایت می گوید: «او عابدترین، فقیه ترین، بخشنده ترین و بزرگ منش ترین مردم زمان خود بود، زیاد تضرع و ابتهال به درگاه خداوند متعال داشت و این جمله را زیاد تکرار می کرد: خداوندا در آن زمان که مرگ به سراغم آید راحت و در آن هنگام که در برابر حساب اعمال حاضرم کنی عفو را به من ارزانی دار.»

باب الحوائج در هفتم صفر 128 هجری قمری در ابواء، منطقه ای میان مکه و مدینه در منزل امام صادق(ع) ششمین پیشوای شیعیان و حمیده بانوی گرامی از اهالی مغرب (شهری میان آفریقا و اندلس) دیده به جهان گشود.

امام صادق(ع) با هدف تشویق کودکان دیگر به تحصیل و نشان دادن اهمیت آموختن و همچنین معرفی وصی و جانشین پس از خود به مردم، ایشان را در اوان کودکی برای تحصیل به مکتب خانه فرستاد. اما در حقیقت امام کاظم(ع) در مکتب الهی پدر و از سرچشمه ی معنوی او آنچه را که می بایست بیاموزد تا در آینده بتواند، هدایت و سرپرستی امت اسلامی را به عهده بگیرد، آموخته بود.

20 سال ابتدایی عمر گرانبهای امام کاظم(ع) در دوران ظلم و حکومت منصور دوانیقی علیه امام صادق(ع) گذشت و با شهادت ششمین پیشوای شیعیان، سرپرستی و هدایت جامعه ی اسلامی به عهده امام موسی کاظم(ع) قرار گرفت. باب الحوائج در دوره ی امامت خود با صبر و درایت مسوولیت سنگین هدایت مردم و مبارزه با ظلم و ستم حاکمان وقت را به خوبی انجام داد. ایشان در برخورد با حاکمان جور در زمانه ی خویش، کوچکترین انعطافی نسبت به غاصبان حکومت اسلامی نداشت و با هر زبان و بیان، پیام اعتراض آمیز خود را به آنان، می رساند؛ این صراحت در کردار و گفتار، خشم عباسیان را بر می انگیخت.

امام موسی بن جعفر(ع) میراث و مکتبی را که پدرش بر پایه ی اصول شریعت، سنت پیامبر و امامان بنا نهاده بود، با گردآوری حدیث های پدر بزرگوارشان، حفظ و تقویت کرد و با تربیت شاگردانی بسیار و نیز مناظره های سیاسی به نشر و گسترش اسلام حقیقی در میان مسلمانان و آشکار کردن توطئه های دستگاه حکومتی پرداخت.

محدودیت ها و خشم دستگاه حاکم در دوره ی خلافت مهدی عباسی، به دلیل محبوبیت و جایگاه والای امام(ع) افزایش یافت و وی دستور داد تا امام کاظم(ع) را در بغداد دستگیر کنند، اما پس از خوابی که دید از ایشان عذرخواهی و امام(ع) را آزاد کرد تا آن هنگام که با روی کار آمدن هارون الرشید، دوران رنج و محنت هفتمین امام شیعیان شروع شد و حکومت بنی عباس به دلیل روشنگری های این امام بزرگوار، به آزار و اذیت ایشان پرداختند.

بنابراین هارون الرشید که نمی توانست جایگاه و محبوبیت امام(ع) را در میان مردم بپذیرد و از موقعیت اجتماعی امام موسی کاظم(ع) می ترسید عرصه را بر ایشان تنگ کرد و سرانجام به سندی بن شاهک زندانبان غیر مسلمان امام دستور داد تا ایشان را در بیست و پنجم رجب 183 هجری قمری مسموم کند و به شهادت برساند.

امروز بارگاه ملکوتی امام موسی کاظم(ع) در غرب بغداد، در منطقه ای به نام قریش جایی که بعدها کاظمین خوانده شد، میعادگاه دوستداران اهل بیت(ع) است.

** فرزانه حکیم زاده با بیان این که در قرآن بارها به حقانیت اهل بیت(ع) اشاره شده است، گفت:

بر پایه ی آیه ی تطهیر، امامان معصوم هستند و همچنین دیگر آیه های این کتاب آسمانی بر امامت ائمه ی معصومین تاکید دارد و آنها را امامان و پیشوایانی در جایگاه نماینده و حجت خدا پس از رحلت پیامبر(ص) به مردم معرفی می کند و به یقین زندگی آن ها الگوی عملی برای همه ی مومنان است. بنابراین اگر بخواهیم از سیره ی رسول خدا و ائمه ی معصوم الگو برداری کنیم باید به شناخت و معرفت از امامان معصوم(ع) دست یابیم.

وی در ادامه ی سخنانش امام موسی کاظم(ع) را به عنوان پاسدار مکتب جعفری معرفی کرد و افزود: امام صادق(ع) ششمین پیشوای شیعیان از فضیلت های علمی بسیاری در زمینه ی دانش و معارف شیعه برخوردار بود، ایشان با پیروی از آموزه های پدر، به تربیت و پرورش چهار هزار شاگرد پرداخت. امام صادق(ع) حوزه ی علمیه ی شیعه را که به وسیله ی امام محمد باقر(ع) تاسیس شده بود به اوج شکوفایی رساند و با شهادت این امام همام، امام موسی بن جعفر(ع) رسالت هدایت و رهبری جامعه ی مسلمانان را بر عهده گرفت و پاسدار این حوزه ی جعفری شد، به گونه ای که سیدبن طاووس در کتابش نوشته است که گروه بسیاری از یاران و شیعیان خاص امام کاظم(ع) در محضر آن حضرت گرد می آمدند و سخنان گهربار و پاسخ های هفتمین امام شیعیان و هر حکمی که درباره ی هر پیشامدی صادر می شد؛ ضبط می کردند.

پژوهشگر حوزه ی علمیه جامع الزهرا قم درباره ی کنیه ی باب الحوائج که به امام موسی بن جعفر(ع) داده شده است، اظهار داشت: بخشی از دلیل اعطای این کنیه به ایشان به دوره ی حیات و بخشی دیگر به دوره ی پس از شهادت امام موسی کاظم(ع) باز می گردد. هفتمین امام شیعیان در دوره ی حیات خویش به دلیل دارا بودن ویژگی های مهمی چون حلم، صبر و مدار به گونه ای رفتار می کرد که دشمنان را وادار می ساخت تا با روشی مسالمت آمیز دست از دشمنی بردارند. این امام بزرگوار چون دیگر امامان معصوم(ع) بسیار بخشنده بود. ایشان کیسه های مخصوصی را برای شخصی که حاجت و یا نیازی داشت، آماده و این گونه نیاز نیازمندان را برطرف می کرد.

وی در ادامه بیان یادآور شد: هفتمین امام شیعیان بارها طعم تلخ زندان های بنی عباس را چشیده بود و در آنجا حکومت وقت، ایشان را از همه ی امکاناتی که یک انسان معمولی از آن برخوردار است؛ محروم می ساختند. تحمل این سختی ها و همچنین دعا و عبادت هایی که به درگاه خداوند داشت؛ سبب شد تا او نزد پروردگار از جایگاهی خاص و ویژه برخوردار شود که پس از شهادت ایشان، هر کسی او را واسطه ی درگاه خداوند قرار دهد، حاجتش برآورده خواهد شد و به این دلیل به امام(ع) باب الحوائج گفته می شود.

فرزانه حکیم زاده با بیان اینکه تنها امام حسین(ع) بود که برای مبارزه با حاکمان وقت به قیام علیه آنان پرداخت، گفت: پس از ایشان، ائمه ی معصومین دیگر روش های مبارزه ای یکسانی را برای رویارویی با ظلم و ستم حاکمان وقت برگزیدند. آن ها با نشر و گسترش علوم اسلامی، سعی داشتند تا شیعیان را برای ایجاد حکومت اسلامی در دراز مدت آماده و با تبیین تفکر اصیل اسلامی از گسترش بدعت ها و تحریف ها جلوگیری کنند.

استاد حوزه ی علمیه جامع الزهرا قم، هارون الرشید را یکی از ستمگرترین، مقتدرترین و بدعت گذارترین خلیفه های عباسی دانست و در پایان خاطرنشان کرد: قلمرو حکومت اسلامی در این هنگامه بسیار گسترده شده بود و هارون الرشید با وجود اقتدار سیاسی و نظامی که داشت به خوبی می دانست که امام موسی بن جعفر(ع) بر دل ها حکومت می کند و جایگاه معنوی و علمی امام(ع) به اندازه ای است که حکومت و جایگاه وی را به خطر اندازد، بنابراین چون هارون الرشید نتوانست وجود مبارک امام موسی کاظم(ع) را برتابد، ایشان را زندانی و پس از مدتی به شهادت رساند.

 

اشتراک گذاری

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد